Ostatni komentarz na tym blogu jest z 2020 roku i pewnie mniej więcej w tym roku pojawił się tu ostatni człowiek. Co nie znaczy, że nie ma ruchu. Wręcz przeciwnie, ruch rośnie, najczęściej z obszarów gdzie język polski jest większą egzotyką niż koreański. A co to ma do epidemii samotności? Otóż samotni stajemy się nie tylko w 'realu', samotni stajemy się również w sieci. Rozmawiamy z botami. Interesujemy się celebrytami wykreowanymi przez AI. Godzimy się na to, co proponują nam algorytmy największych platform społecznościowych, a tak się składa, że w tle są coraz bardziej rozbudowane mechanizmy sztucznej inteligencji. Jestem stara, nie potrafię się przełamać i rozmawiać z botem. Zresztą nie chcę. To są bardzo skuteczne wyszukiwarki, arkusze kalkulacyjne na sterydach i tak dalej, mają wiele użytecznych funkcji, ale rozmowa 'jak człowiek z człowiekiem' nie jest jedną z tych funkcji. Jestem stara - zobaczyłam jak rozpadają się więzi społeczne i międzyludzkie. Od czasów k...
To nie ja to zepsułam to dlaczego mam to naprawiać? Jak kiedyś znajdę czas i tatuatora znającego hangyl to sobie rozbuduję tatuaż o taki napis. Na starość, jako epitafium mojego życia. Strasznie późno się zorientowałam, że szkoda czasu na naprawiane wszystkich i wszystkiego. 망치다 = zepsuć, spartaczyć 아니다 = nie być (nie wiem czemu, ale ten czasownik się nie utrzymuje w mojej pamięci, mimo że to podstawowa forma zaprzeczania) 고치다 = naprawiać 내가= ja, oczywiście takiej formy się nie przerabia na poziomie A1/A2, bo za prostacka jest ;) ale trudno jej nie usłyszeć i akurat to zdanie brzmiałoby głupio w uprzejmym tonie, chyba. albo może tak: 내가 잘못한 것도 아닌데 왜 내가 책임져야 돼? To nawet nie mój błąd, więc czemu ja mam brać odpowiedzialność? 잘못하다 = popełnić błąd 책임지다 = brać odpowiedzialność